Fífillinn fyrsti
Vorið er greinilega handan við hornið hér í Mosfellsdalnum þó enn sé nokkuð vetrarlegt. Í Sjálfstæðu fólki fangar Halldór fyrsta vorboðann í einum fífli í eftirfarandi kaflabroti:
Nonni litli tók leggina sína útá hól. Það var hann sem einn daginn kom inná baðstofugólf með þau tíðindi að það væri útsprúnginn fífill í bæjarveggnum. Útsprúnginn fífill. Fáheyrður viðburður í afdal á þessum tíma árs. Öll systkinin og móðir þeirra fóru útundir bæarvegg til þess að skoða þennan litla fífil, sem breiddi krónu sína svo sæll og djarfur móti vetrarsólinni, þessa úngu viðkvæmu krónu. Eitt eilífðar smáblóm. Leingi leingi horfðu þau í tilbeiðslukendri aðdáun á þennan nýa vin, þennan forboða sumarsins í sjálfu vetrarríkinu, skrautlegan og ástúðlegan. Þau snertu hann í þögulli lotningu með blágómunum, einsog trúaðar manneskjur sem fá að snerta bein af heilögum anda hjá páfanum til að frelsast, það var einsog þau vildu segja: Þú ert ekki einn, við erum einnig til, við erum einnig að reyna að vera til. Það var bjart yfir þeim degi. Uggur vetrarins allur horfinn á einum degi. Heiðríkja dagsins án endimarka í sálinni eins og á hvelinu, það var einn af hamíngjudögum lífsins, og þau minntust þessa dags alla sína ævi. Svo heyrðist til lóunnar, og fyrsta lóukvak ber í sér undarlegan hreim. Það er í senn feimnislegt og þakklátt kvak, andstutt einsog fyrsta heilsan eftir mikla lífshættu; og samt þrúngið af kyrrlátum fögnuði. (bls. 276).
